De stenen sluis
Het Max Clemens Kanaal had twee sluizen. Een daarvan was de “Hölterne Schluse”, die van hout was gemaakt. De tweede, belangrijkere “Steenerne Schluse", bevond zich hier in de buurt van het voormalige restaurant Blomberg (vandaag Hotel Wermelt).
De bouw van de “Steenernen Schluse” begon 1726 en eindigde ongeveer 1,5 jaar later. De opdracht voor de planning gaf prins-bisschop Clemens Augustus aan een Nederlandse waterbouwkundige. De sluis was zo groot dat vier tot vijf van de toenmalige kanaalschepen (de trekschuiten met een lengte van 16m en een breedte van 3m), gelijktijdig geschut konden worden. Aangezien er slechts drie van dergelijke schepen op het kanaal onderweg waren, lag dat ver boven de behoefte. Voor de bouw van de sluis werd zandsteen uit de steengroeven bij Bevergern gebruikt. Al snel bleek dat dit materiaal daarvoor ongeschikt was. Het water sijpelde door de muren. In 1815 maakte een groot lek de sluis onbruikbaar. Om het scheepvaartverkeer toch in stand te kunnen houden, werd er een dam van planken en klei gebouwd, waarop een kraan de lasten kon omladen. Toen het gebruik van het kanaal eindigde, werden de stenen van de sluis aan de katholieke parochie St. Martin in Sendenhorst verkocht. De stenen werden voor de bouw van een kerk gebruikt.
Een bouwtekening van de typische hijskraan bij de omlaadstations van het voormalige Max-Clemenskanaal (Bron: LWL Medienzentrum für Westfalen)
De grote sluiskolk had een afmeting van ca. 53 m x 4 m, terwijl de kleinere een afmeting van ca. 25 m x 4 m had. De hoogte van het metselwerk en de sluisdeuren bedroeg ca. 8 m. De valhoogte per sluisbediening bedroeg 12 voet (ca. 3,80 m) tussen het boven en onderniveau van de sluis.
Plan van de stenensluis bij Greven (Bron: Grevener Bote Nr. 6 - april 2000 p. 7)
Wist u dat?
In die tijd werden de lengte en breedte van het kanaal niet in meters gemeten, maar in “Rijnlandse voet”. Een rijnlandse voet kwam overeen met 0,3138 m.