Clemenshafen

Maxhafen aan de Chaussee Wettringen-Neuenkirchen werd de nieuwe eindhaven. Clemenshafen werd een agrarisch landgoed en bezat rond 1900 na de aankoop door de bezittersfamilie Olfers uit Münster ongeveer 244 Morgen (1.000 ha), die vooral begroeid waren met dennenbos. In de volksmond werd het gebied “Olfers Tannen” genoemd. De laatste eigenaares, barones Franziska Magdalena von Kerckering zu Borg in Rinkerode, verkocht het landgoed in 1919 aan de bewonersvereniging “Rote Erde”. Deze verkocht In de periode van 1920 tot 1923 de grond aan boerenzonen en loonwerkers die zich wilden vestigen. Op deze manier is de buurtschap “Rote Erde”, met 15 bewoners ontstaan.

Clemenshafen kan terugblikken op tenminste 200 jaar horeca. In 1965 sloopte de huidige eigenaars familie Ostermann, het oude nog in orginele staat gebleven havengebouw, en bouwde op dezelfde plaats een modern restaurant. Twee rijkelijk met houtsnijwerk uitgevoerde deuren uit het oude havengebouw werden geïntegreerd in het nieuwe restaurant.

Achter het Gasthof am Frischo sbach staat een bijna 200 jaar oude grenssteen. Hier liep de grens tussen het vorstendom Münster en het graafschap Steinfurt. De steen draagt de wapens van de twee vorstendommen.